“Slavery has never been abolished from America’s way of thinking.”

 

Nina Simone 

 

Woensdag 3 juni was de Black Lives Matter Rotterdam demonstratie. Mensen vragen mij telkens
hoe ik me erover voel en ik ben volkomen eerlijk als ik zeg dat ik het niet weet. De dag
voor de demo heb ik veel naar Mississippi Goddamn van Nina Simone geluisterd. Voor mij
liet dit zien hoezeer ik niet nog zo’n stad wilde worden. Na alle steden in Amerika waar
demonstraties fout gaan en de eerdere protesten in Rotterdam, die tot een slecht einde
zijn gekomen, was ik op mijn hoede. In de voorbereiding voelden we de spanning tussen
ons en de gemeente; dit versterkte het gevoel van op mijn hoede zijn des te meer. Op
de dag zelf ben ik bezig geweest met stagemanagement. Het klinkt heel mooi, in
werkelijkheid hield dit in dat ik steeds opzoek was naar de artiesten, handen
desinfecteerde voor hen die op het moesten, tasjes vasthield en vooral naast het podium
stond. Ik zag daar goed hoe de locatie tegen ons werkte. Hiermee bedoel ik het feit dat
iedereen aankwam bij station Leuvehaven en vervolgens niet verder kon. Dit zorgde voor
een opstopping achter/naast het podium. Vanaf de eerste minuut hebben we hier gezeik
over gehad met de politie. Onze ordehouders hebben hard hun best gedaan om mensen
verder te sturen en op het podium werd dit ook aangegeven. Wij, de organisatie, hebben
ons best gedaan. Ik heb gezien hoe iedereen voelde wat Malique verkondigde, hoe we
meeleefden toen Roxy en de meiden die (die afgelopen week nog) zelf belaagd zijn door
de Rotterdamse politie op het podium stonden.

“Ik zag alle mooie mensen met hun
krachtige borden en allen netjes met mondkapje.”

Ik voelde me gezien door elke spreker
die ons verhaal vertelde. Ik hoop jij ook. Rotterdam zal niet langer stil zijn. Als
organisatie zijn velen van ons, nadat het officiële gedeelte afgelast was, de stad ingegaan
om mensen te begeleiden. We wilden niet dat er nóg iemand pijn zou lijden. Natuurlijk
waren we allemaal teleurgesteld dat de demonstratie voortijdig moest stoppen. Ik heb
persoonlijk met de gemeente gesproken en geprobeerd een mooi einde te krijgen voor
de demonstratie, tot geen succes. Later in de stad liepen we met onze oranje hesjes
jongeren aan te spreken om alsjeblieft naar huis te gaan en niet te blijven hangen in
grote groepen. Dit omdat we wisten dat de politie in de buurt was en hen kon arresteren.
Achteraf deelde het nieuws dat ‘door inzet van politie en ME’ de stad weer rustig was.
Zeker niet; WIJ, de organisatie, hebben mensen weg gestuurd (met alle onbegrip van
dien). Samengevat: het was een intense dag. Ik ben trots op iedereen die er was, die
sprak, die mee hielp of de mensen die thuis een kaarsje voor goede moed op hebben
gestoken.
Roffa Goddamn

 

Wise up and Rise up!!

RUTU Rotterdam