“Als je wil kan je ook een programma maken,

Als je niet durft dat is wat anders, maar alles is hier”

Stan Kallen

 

Dit zijn een paar uitspraken die ik mij nog kan herinneren als ik terug denk aan mijn stage periode bij radio Stanvaste, locatie grote visserijstraat. Het jaar is 2003 ofzo en zonder het doorlopen van een succesvolle stage periode ga je niet naar het laatste jaar. Ik studeerde  MEDEWERKER MARKETING & COMMUNICATIE MBO 4 op het Zadkine. Jawel ik zet het in hoofdletters want ooohhh wat was ik trots als MBO 4 student om stage te kunnen lopen.

Ik zag het helemaal voor me, hier ga ik alle theorie van jaar een toetsen al die dikke marketing boeken die ik derde hands van Lisa had overgekocht met alle aantekeningen er in (Winning!!). Hier ga ik leren hoe ik van ‘niets’ ‘iets’ maak, maakt niet uit wat het is, zolang het maar mede door mij van onbekend naar zeer gewild wordt. Hier ga ik vergaderen en mijn Engelse vocabulaire tot zijn recht laten komen als ik iets moet vertalen, Engels was namelijk helemaal mijn ding toen.
Wat wilde ik graag onderdeel worden van het commerciële wereldje. Compleet met me akte tas, veel te grote spencer vestje, zwarte glimmende Casucci broek fresh gekocht bij Blue-tiekin en me fake-ass Prada patta, jeweetwel de Prada patta der Prada patta’s je kon ermee naar een trouwerij, maar je kon er ook mee ballie als het moest.
Ja ik ga dit allemaal beleven bij STANVASTE Radio. Waarom bij Stanvaste Radio en niet een of ander commercieel bedrijf, zoals bijvoorbeeld een  Mediamarkt? Nou ik had dat geprobeerd, maar deze blog gaat niet over stagemarkt discriminatie in 2003 ofzo.

“de cognitieve dissonantie mij direct hitte als een high kick van Badr.”

Dit gaat om mijn stage bij Stanvaste Radio en over een van mijn eerste mentoren. De heer Stanley van Kallen aka STANGA.  Ik weet nog de eerste keer dat ik er binnen stapte en de cognitieve dissonantie mij direct hitte als een high kick van Badr. D’Fuck! Dit is niet het wereldje wat ik in gedachte had. Hier staan veel teveel planten, wat doen Fernandes flessen zo open en bloot op de gang. En waarom heb je een stoel met allerlei traditionele doeken, pimba enzo op locatie?!?….Hallo bewaar die dingen voor thuis! Dit is zo niet corporate! Zeer hypocriete gedachte van mij, want dit was juist een van de redenen dat ik specifiek hier stage ging lopen. Ik had de verhalen al zo vaak gehoord van medestudenten die de zoveelste afwijzing hadden gekregen of andere studenten die liepen op te scheppen hoe zij gewoon bij hun ouders of familie stage konden lopen. Ik als zoekende onzekere jonge Surinaamse knaap had die luxe niet en naarmate de deadline naderde om een plek te vinden nam omoe Stan mij ,samen met tientallen andere graag onder zijn hoede.

Al gauw kwam ik erachter dat het wereldje en geromantiseerde stage ervaring voor sommige van mijn peers een nachtmerrie bleek te zijn. Compleet met onbetaalde arbeid,  weinig tot geen ondersteuning, verijdelde koffie juffrouw of loopjongen, reden om met de studie te stoppen en, ja daar is ie weer discriminatie. Mijn stage was anders,  Ja de ruimte waarvan ik dacht dat deze er gelikt en strak uit moest zien, voelde als een huiskamer, waar iedereen welkom was. Alle generaties Rotterdamse Surinamers kwamen langs om te praten met mijn leidinggevende, mentor, stagebegeleider, coach, oom Stanga. Ik kon van dichtbij ervaren hoe dit er aan toe ging en soms als we in de kamer ernaast waren kon ik het horen, wat een sensatie. Iedere keer als ik met me mbo babbel en me opdrachtenmap kwam voor een handtekening gaf hij mij zijn kenmerkende glimlach gepaard met schittering van zijn gouden tand en blik vanonder zijn bril, kort kuchend lachje volgde dan het volgende gesprek:

“Cedriek, is mooi je opdrachten van school, maar je loopt geen stage om opdrachten te maken, wat ga je vandaag doen voor de organisatie? Wat  wil je dat ik doe Stan?  Oooh je wil dat ik je vertel wat je moet doen. Daarvoor ben je hier stage komen lopen, Zodat ik je elke dag moet vertellen wat je moet doen?……..  

En het zaadje was geplant, het wereldje waar ik zo graag door geaccepteerd in 2003 ofzo waarschijnlijk getolereerd. Had ik het geluk dat Stanga mij liet ervaren hoe het was om niet onderdeel te zijn van het wereldje, maar zelf jouw wereld te scheppen en te ontdekken. Ik mocht zonder enige ervaring mijn eerste radio programma ontwikkelen en mijn muziek over de ether delen. Tijdens dit proces heb ik alle competenties uit mijn map daadwerkelijk moeten toepassen of onbewust ontwikkelt. Het netwerk wat ik inmiddels heb opgebouwd vanaf mijn stage periode zijn individuen die allemaal hun voet in de cultuur hebben gehouden en deze als een vaandel dragen in alles wat ze doen, hetzij ondernemend of kunstzinnig. Waar ik geloofde dat stagemarkt discriminatie het ergste was wat mij in 2003 ofzo kon overkomen, wist Stanga mij heel rustig te vertellen dat het pas gaat veranderen als ze onze pijn en opoffering gaan erkennen, zolang dat niet gebeurd gaat het zo blijven. 1 juli moet een nationale vrije dag worden.

“Kruiskade is al lang bewust, nu alleen die mannen in Den Haag nog”.

Ik was het toen niet helemaal met hem eens, omdat ik dacht dat een vrije dag niet echt de oplossing was. Er is meer nodig dan dit en binnen de gemeenschap zijn hier diverse meningen over. Het is wel een stap in een richting of deze goed is moet blijken aan de vorm kunnen we knutselen.
Toch heb ik mij na mijn stage bij Stanvaste in 2003 ofzo elke jaar trouw op 1 juli ziek gemeld of vrij genomen. Samen met mijn matties zochten we naarstig naar ons stukje Afro Surinaamse culturele identiteit in Rotterdam op deze dag. En genoten we extra van de vrijheid die eigenlijk altijd al onze was.  Ik heb zoveel mooie herinneringen gemaakt op 1 juli door de jaren heen.
Toen ik de eerste foto’s van de campagne voorbij zag komen moest ik gelijk aan Stanga denken. En al gauw hoorde ik een stem in mijn hoofd schreeuwen:


“Cedriek, kom me helpen me foto te zetten als die jongeren, mi lob a campagne disi”

RUTU SALUTE  STANLEY “STANGA” VAN KALLEN !!

Wise up and Rise up!!

RUTU Rotterdam